Daniel van den Heuvel (interventieradioloog, St. Antonius Ziekenhuis) daagde in zijn presentatie 'Het concept no-option CLTI ontleed: algoritmes voor de desert foot' de klassieke definitie van 'no-option' CLTI uit. Patiënten presenteren zich door demografische verschuivingen en diabetes in toenemende mate met isolatie van inframalleolaire small artery disease (SAD) in plaats van klassieke big artery disease. De diagnose 'no-option' wordt hierbij te vroeg gesteld; optimale, superselectieve angiografie met minimaal verdund contrast, aangevuld met pedale echografie, is cruciaal om 'hibernating' vaten te demaskeren die op standaard beeldvorming geoccludeerd lijken. De 'no-option' definitie is niet louter anatomisch, maar hangt samen met weefselverlies (WIfI-classificatie) en comorbiditeit, waarbij inframalleolaire en 'below-the-ankle' revascularisaties, inclusief echogeleide retrograde puncties en bidirectionele subintimale rekanalisaties, leiden tot significant snellere wondgenezing met vergelijkbare amputation-free survival als conservatief beleid. Zelfs bij anatomische 'no-option' anatomie, waar andere technieken falen, levert deep venous arterialization (DVA) nog een salvage rate van circa 70%. Het label 'no-option' reflecteert veelal een grens in lokale revascularisatie-inzet, niet van de pathologie van het ledemaat.