Patrick Vriens (hoogleraar, Tilburg Universiteit) presenteerde een confronterende casus over de grenzen van endovasculaire revascularisatie bij kwetsbare patiënten. Hij illustreerde dit met een 85-jarige patiënte met uitgebreide vasculaire voorgeschiedenis (eerdere fempop bypass en stenting wegens PAD) die na een door familie geïnitieerde, maar door haarzelf ongewenste, PTA met drug-coated balloons van de AFS hernieuwde rustpijn ontwikkelde. Haar initiële wens was exclusief maximale conservatieve behandeling om ziekenhuisopname te vermijden. De daaropvolgende complicatiecascade begon met een Proglide hemostase-device dat leidde tot een dissectie en occlusie van de fempop bypass, resulterend in ernstige ischemie. Pogingen tot endovasculaire trombosuctie en kathetergeleide trombolyse (met alteplase [CHECK]) veroorzaakten een massaal rectushematoom en een acute verslechtering van de ischemie. Ondanks hybride trombectomie en fasciotomie belandde de patiënte op de intensive care met een massaal myocardinfarct en een niet-functioneel been. Deze casus benadrukt het gevaar van de "technologische imperatief", waarbij familiedruk en beschikbare innovatie de voorkeur van de kwetsbare patiënt overschaduwen. Conservatief beleid geniet vaak de voorkeur boven invasieve interventie bij fragiele ouderen met uitgebreide comorbiditeit, gezien het verhoogde risico op catastrofale bloedingen bij trombolyse. Chirurgische terughoudendheid en het exclusief afstemmen van het behandeldoel op de vooraf gedefinieerde kwaliteit van leven van de patiënt zijn cruciaal.